Kolejny dzień i znów sennie, a przecież wystarczy pójść wcześniej spać…ale nie..to zdecydowanie dla mnie za trudne zadanie. Leżeć w bezruchu z zamkniętymi oczami ;)
Dłuży mi się dzisiaj. Bardzo długi ten dzień. Wprawdzie spokojna jestem, zdystansowana do wielu spraw, ale wydaje mi się, że to tylko taka moja „ściema”. Niby spokój a w środku wszystko szaleje.
Chcę na spacer! A tak naprawdę…. wyjechałabym…najlepiej na jakiś tydzień. Odpoczęła i pozwoliła sobie na nudę. Pojechałabym w góry i nad morze. W góry pochodzić w rakach. Nad morze by nauczyć się chodzić wolniej. To może odwrotnie.
Na początku pochodzić wolno, a potem raki i w góry, jak tylko spadnie śnieg.

Tori Amos – wprawdzie ma dość ciężkie niektóre teksty, ale Piotr Kaczkowski jest jej ogromnym fanem. Ja znów jestem wielką fanką Kaczkowskiego, nieco mniejszą Tori…
Więc… wyciągnęłam z czeluści ostatni bilet na koncert Tori, by zobaczyć Kaczkowskiego!! :)
Trochę przewrotne, a co tam!
 

Poszłam na jeden z koncertów warszawskiej jesieni. Było nieźle, choć wtorek, godzina 22:30 to nie jest dobry czas by wybierać się na taką sztukę. Byłam tak zmęczona, że oko mi się zamknęło i chyba mi się przysnęło ;)
Nieźle…chyba tylko raz w życiu zdarzyło mi się, że zasnęłam w jakimś miejscu publicznym. W kinie. Kilka lat temu. Tam było lepiej bo przespałam cały film…tutaj tylko chyba drzemkę zaliczyłam.
Oj…słabo. Chyba będzie trzeba nadrobić zaległości w spaniu.

Wyspałam się, fajne uczucie stąpać po ziemi a nie po ścianach ze zmęczenia.
Spijam kawkę i uciekam do labu! Pisałam kiedyś, że lubię to co robię? :)

Jacku…weszłam właśnie na Twojego bloga…proszę Cię, weź dwa oddechy…stań i spróbuj przez chwilę nie myśleć.
Choćby przez chwilę…

Uff… weekend był super! Spektakle rewelacja. Łódź rewelacja. No i ludzie. Spotkałam się z bliskimi mi osobami, Mitką mą, Jerzem, ukochanym Frondaliną, Kucharzem, Kaszanką, Adamem….ech…można by wymieniać i wymieniać…Na spektakl przyjechali do mnie znajomi z Warszawy, przyjechał też Hiszpan- Angel, Marta sąsiadka i kilka bardzo ważnych dla mnie osób…
Dziękuję Wam, niezwykle ważne to dla mnie. Śmiałam się, że mam swój Fan Club, który jeździ gdzie tylko gdzieś gram! :))))

A poza tym? Mało śpię, jestem bliska spełnienia swojego naprawdę wielkiego marzenia. Przyznaje kosztuje mnie to wiele, ale jeszcze tydzień, dwa i poukładam to wszystko. A wtedy napiszę o tym obiecuję!!

No i co jeszcze…aaa…że to Norwich jakoś jeszcze się gdzieś plącze po głowie…hehe…zabawne to trochę.
O tym też napiszę za jakiś czas. Póki co, proszę o wyrozumiałość, że piszę teraz zdecydowanie mniej. Za dużo się dzieje i w głowie mętlik mam gigantyczny. Ogarnę wszystko i przeleję na niemożliwe.
I to będzie kolejny dowód na to, że NIEMOŻLIWE NIE ISTNIEJE!!!!! :))))))))))))

Wróciłam z Norwich. Było naprawdę nieźle mimo, że pierwszy dzień wydawał się totalną porażką pod każdym względem – naukowym, towarzyskim. Po prostu początek był trudny.Głównym powodem pewnie było to, że po prostu byłam bardzo zmęczona. Dziś chyba sobie w nocy posiedzę nad projektem, którego nadal nie zaczęłam… Ale spokojnie…jest dobrze, właśnie coś mnie szokująco uspokoiło…

Piękny utwór, dostałam go dzisiaj rano, ale niestety nie miałam czasu, głowy, ciszy, spokoju by go posłuchać…
harmonia, miękkość i ciepło tego kawałka po prostu powala!
… nareszcie coś mnie uspokoiło…

Wiem, że to może mało, ale chyba na więcej póki co mnie nie stać…i chyba nie mam możliwości
 
Dziękuję
 

Jak napisze, że zapowiada się wiele zmian, to czy to będzie coś nowego? Chyba nie…
Choć te zmiany, mogą ogólnie wpłynąć na wszystko wokół mnie. Dosłownie na wszystko. W sumie dopiero za jakieś 2 tygodnie sprawa się wyjaśni i myślę, że wtedy coś o tym napiszę, ale póki co mogę napisać, że nie mam siły. Padam wieczorem zmęczona jak mucha … Nowe wyzwania zdecydowanie wysycają ze mnie energię.
Dziś pograłam. Tak zdrowo- czyli długo :)
W niedzielę zmykam na konferencję. Jak na razie bardzo bardzo mi się nie chce. A to wyprawa trochę dla mnie będzie :D

A za tydzień w weekend będę w Łodzi. Mój ukochany Fronda zorganizował weekend z Teatrem Napięcie i będę grać :)

Nie wiem jacy są Hiszpanie ale ten który do nas się wprowadził jest po prostu wszędzie.
Wygląda to tak, jakby miał wszczepiony jakiś czujnik ruchu. Kiedy ktoś się w mieszkaniu poruszy, wstanie, coś zrobi, on nagle już jest z workiem tysiąca pytań i uśmiechem numer 6!? A to dopiero kilka dni jego pobytu tutaj…ech…Angel, bo tak ma na imię powala swym nieskrępowaniem i otwartością.

Wydaje Ci się, że jesteś spontaniczny, zbyt impulsywny a może gadatliwy?
Spotkaj Hiszpana zmienisz zdanie ;)

Dziś dostałam intrygującego sms-a…

„Jak w wielu 80 lat Twój telefon wywoła u mnie takie bicie serca jak wywołuje teraz, to znaczy że byłaś

miłością mojego życia.”

Gdyby nie to, że napisała to osoba z którą większego kontaktu nie mam od roku, to chyba byłoby dla mnie wszystko zrozumiałe. Teraz w sumie też jest, ale nie do końca jasny jest dla mnie  powód, dla którego ktoś nagle pisze do mnie takie słowa. Aha…twierdząc, że to takie zasłyszane ostatnio … Cóż…niezbadane się wyroki boskie…

Moja nuda zamieniła się ostatnio w nocną walkę z komarami, przerzucaniem myśli z jednej półkuli na drugą, próbą przyzwyczajenia się do faktu, że w mieszkaniu jest nieco więcej osób niż było w wakacje i zaakceptowaniem bardzo towarzyskiego usposobienia Hiszpana, który właśnie się wprowadził…Tłoczno jak dla mnie. I to bardzo dziwne zdanie, które napisałam, bowiem tyle lat mieszkałam z kimś w jednym pokoju, w akademiku, dzieliłam kuchnie z całym piętrem a teraz zaledwie 2 osoby paraliżują moje zachowania.
Odzwyczajenie. Przejdzie.

Idę dziś na Orange Warsaw Festival. Wprawdzie bardzo mi się nie chce, ale obiecałam Hiszpanowi, że go zaprowadzę…Miły w sumie ten Hiszpan, uśmiecha się od rana do wieczora. Tylko niestety jakoś ostatnio sfrustrowana chodzę i ciężko mi się wyluzować… bez sensu.
Jedyne co jest z sensem to fakt, że nie muszę już chodzić do szkoły :)
Szkoła jest fajna, ale jak pomyślę ile to było ograniczeń a jak jest teraz… No ale wszystko ma swój czas. Bez tamtego momentu nie doceniłabym tego w jakim jestem :)

I czekam tylko żeby mój palec wygoił się, bo grać nie mogę, a wytrzymać bez niej nie potrafię i tylko patrzę z utęsknieniem kiedy ją wezmę i znów poczuję, że mogę wyrzucić te wszystkie emocje, które we mnie tkwią.