„Przy pierwszym dotknięciu palce nie są do końca posłuszne. Czujesz, jak niechętnie opuszki poddają się naciskowi strun. Skóra się naciąga. Mięśnie się rozluźniają, jakby zrezygnowane. Jakby wcale tego nie chciały…

…palce mrowią później jeszcze bardzo długo.”

źródło: cellistka

Idę na próbę…

Właśnie zarobiłam na wymarzone struny! Grając :)
Jestem mega szczęśliwa i bardzo zmęczona.
Na dzisiaj wystarczy wrażeń. Obieram kierunek- łóżko.

Tydzień temu marzyła mi się ładna pogoda, by wczoraj założyć moje nowe buty na 10-cio cm obcasie. I była! Chyba takiej radości, z faktu – czy nie zabiję się w tych butach zanim dotrę do Teatru – dawno nie miałam.
Obejrzałam „Jezioro Łabędzie” i stwierdzam, że to będzie mój stały coroczny punkt programu :)

Uwielbiam balet! Odpoczywam na nim, relaksuje się, oczy pochłaniają niesamowite kolory choreografii, tancerze unoszący się z taką lekkością i finezją, sprawiają, że wydaje mi się, że latają. Tylko nagły stukot opadających na scenie baletek uzmysławia mi, że to tylko iluzja…

Fragment tekstu Roberta DACKO „Ścieżki rozwoju w grze na wiolonczeli”

„Kiedy zasiadasz rano przed swoją wiolonczelą do rozgrzewki, powinieneś to zrobić w możliwie najzdrowszy i najlepszy sposób. Ciesz się prostą radością z dotykania wiolonczeli i wydobywania z niej dźwięków. Pozwól swoim palcom i smyczkowi grać i krążyć z kompletną wolnością, podążaj za swoimi zachciankami. Pozwól im znaleźć swoją własną drogę, by wreszcie powiodły cię do zagrania czegoś – gamy lub etiudy, a może pasażu z sonaty, czy koncertu. Od tego momentu muzyka da ci siłę i energię. Rozgrzewka nigdy nie powinna być sprawą rutynową, ale powinna pozwolić twojemu umysłowi, ciału i duchowi dać szansę na odnalezienie tego, czego one potrzebują. Żaden z dwóch dni nie powinien być identyczny.”