Obiecałam, że będę dzisiaj o 5 minut mniej myśleć o mych migdałach. Położyłam się spać całkiem wcześnie koło 23. Obudziłam 2:18. Nie mogę zasnąć. Wstałam. Wypłukałam gardło. Zmieniłam poduszkę, bo Plazmid coś tej nocy nie był wygodny.

Leżę. Nic.
Włączyłam lampkę.
Wzięłam jedną z trzech książek, które właśnie czytam.

4 rano - „Norwegian Wood” – Haruki Murakami - skończone.
Posmutniałam. Od samego początku książka była dosyć nietypowa i ta nietypowość pozostała do ostatniej kartki.  Słowa jakie mi się kojarzą z Tą książką to: miłość, sex, depresja, samobójstwo, deszcz. Mężczyźni. Kobiety. Nie wiem nawet co myśleć… Wciągnęła mnie ta lektura, często bawiła totalnie odjechanymi dialogami, nawet  w pewnym momencie uznałam, że jest „nieprzyzwoicie zboczona” (!?!), teraz stwierdzam – ciężki temat.

Wyłączyłam lampkę.
Leżę. Nic.

Wstałam znów. Nie mogę zasnąć. Pomyślałam, że może się zmęczę pisaniem…
Jedyne co mi do głowy przychodzi to słowa piosenki SDM-u…

„Czwarta nad ranem, może sen przyjdzie [...]„

„[...] Już piąta, może sen przyjdzie
Może mnie odwiedzisz”.

Wybrałam struny. Przejrzałam chyba wszystkie fora, podzwoniłam, popytałam. Mam jeszcze w jedno miejsce zadzwonić koło 14. Mój dawny nauczyciel, w końcu popyta swoich kolegów z Filharmonii czy oni mieszają struny a jak tak, to jakie itd…
Jedna sprawa załatwiona.

Druga- jest pomysł na wakacje. Na razie nie rozpisuję się dużo, ale zaczyna mi się coraz bardziej podobać. 2 tygodnie. Jak będzie plan, napiszę więcej.

Trzecia – znów stanęłam pod kolejnym problemem natury naukowej. Nowe możliwości, czy kolejne kłopoty?

Czwarta – chciałabym spróbować, czegoś bardzo odważnego. Na myśl trzęsą mi się uszy, ale to bardzo trudne przedsięwzięcie. Poproszę o pomoc kilka osób, może się uda.

Piąta – nie wiem co z mym gardłem. Więc, wszystkie punkty powyżej nie będą miały sensu, jeśli gardło nie powróci do normalności. Ja już podjęłam decyzje – operacja musi być.

struny …

Spieszyłam się. Woda jakoś chlapnęła. Oparzyłam się. Zaczęło szczypać. Shit! Spryskałam szybko zaczerwienienie Panthenolem. Ech…i po co się tak spieszyć?

Długi dzień. Mimo, że niełatwy, to udało mi się złapać chwilę oddechu. Równowagi.
Tykocin -rozciągnięte na lewym brzegu Narwi, ciche i senne miasteczko na Podlasiu ukoiło moją duszę. Sądzę, że nie tylko moją. Promyki słońca dodały energii, delikatny wiaterek rozdmuchał przygnębiające myśli, a latające bociany utwierdziły w przekonaniu, że naprawdę mamy wiosnę…

Ostatnio utkwiło mi w pamięci takie zdanie:

„najlepszą rzeczą jest życie swoim życiem”

Życie swoim życiem…
Czy w Twoim otoczeniu są osoby, które żyją Twoim życiem?
A może żyją tak intensywnie SWOIM życiem, że nie zauważają życia INNYCH?

Czy fakt, że ktoś tutaj wejdzie, poczyta, może nawet wróci i znów poczyta, oznacza, że zaczyna żyć Moim Życiem?

Według mnie nie, gdyż Życie tutaj, to Życie w innej przestrzeni. Wirtualnej.
A każdy ruch wykonany na tych wirtualnych kartkach, jest tylko po to,
By przekonać Cię, że Niemożliwe jest Możliwe.

„Wszystko mogłoby być symfonią spokoju, gdyby ręka, która to zapisała, zatrzymała się piątego dnia.”

Paulo Coelho

G. pogrążam się w wielkim smutku i żalu z powodu tragicznej śmierci Twojej siostry.