Gram już całkiem długo, a niestety do tej pory nikt mi nie wyjaśnił, gdzie powinien stać podstawek. Dopiero wizyta u pana Kuczkowskiego rozszerzyła moja wiedzę na ten temat. Ogólnie miałam wyobrażenie takie, że można sobie go swobodnie przesuwać, by poszukać innego brzmienia wiolonczeli. Więc, jak moja wiolka, brzmiała “nosowo”, to myślałam sobie ” stuknę podstawek parę milimetrów w lewo i będzie lepiej;)”.

I pewnie w tym myśleniu, było nieco prawdy, tylko  tak naprawdę wszystko wokół podstawka, “f” (efów) i duszy jest najważniejsze i najbardziej czułe na brzmienie.
To, gdzie powinien stać podstawek jest zależne od budowy instrumentu, a kluczem do jego ustawienia są “f” (efy).

Co to są “f” (efy) ?

Płyta wierzchnia pudła rezonansowego wiolonczeli posiada dwa otwory w kształcie stylizowanej litery “f” (ef).
(Żeby nie mieć wątpliwości, że to literka F, a nie S, zaznaczyłam charakterystyczne kreseczki dla literki f - żółtym kółeczkiem). I właśnie to te kreseczki określają nam, gdzie powinien stać podstawek, na którym podparte są struny.

Kreseczka wyższa, pokazuje nam max wysokość stania podstawka (strzałka zielona).

Natomiast strzałka różowa pokazuje, mniej więcej środek stania podstawka.

Ciekawe czy wszystko w miarę jasno objaśniłam. Czekam na komentarze, w razie problemów, niejasności będę edytować ten wpis.

- człowiek, który tworzy, buduje instrumenty. Umie zadbać o nie i kiedy trzeba “wyleczyć”.

Kiedy wprowadziłam się do Warszawy, musiałam poszukać sobie takiego “lekarza” dla swojej wiolonczeli. Ci których znałam i odwiedzałam mieszkają w Łodzi, a w Łodzi niestety bywam ostatnio bardzo rzadko. Trochę za rzadko…

W Warszawie, pierwszego lutnika którego poznałam to – pan Michał Więckowski.
Koleżanka mówiła, że jest świetny i faktycznie, pierwsze spotkanie z Nim, było magiczne. Odwiedzałam Go systematycznie co kilka miesięcy (jak zdążyłam tylko uzbierać pieniądze) i inwestowałam w kolejną cześć wartą poprawienia, zmiany, by moja wiolka zaczęła brzmieć lepiej. Troszkę brakowało mi tego, że pan Michał mało mówił, ale uznałam, że po prostu taki jest i próbowałam sprytnie zadawać szereg pytań, by dowiedzieć się czegokolwiek o mym instrumencie.
Niestety, kiedy wybrałam się ostatnio z dość prostą rzeczą (wymiana strun) skasował mnie za tę “głupotę” niemiłosiernie. A jakby nie patrzeć, jestem Jego “stałym klientem”, który zostawia co kilka miesięcy kwoty bliskie tysiącu złotych! Trochę byłam niezadowolona, no ale przyjęłam to z pokorą. Tak naprawdę zezłościłam się wtedy, jak okazało się, że nie mogę grać. Grałam przez 1,5 tygodnia na strunach, które kaleczyły moje palce! A i tak już nie było im łatwo po skałach. Podstawek był za wysoko i na dodatek pojawiły mi się “wilki” w miejscach, gdzie wcześniej ich w ogóle nie było!

Zjawisko „wilka”, czyli występowaniu ostrego, nieprzyjemnego tonu w pewnych wąskich zakresach dźwiękowych. “Wilk” powoduje, że tak naprawdę nie da się zagrać dźwięku na którym on jest! Podobno ponad 80% wiolonczel posiada “wilka” i bardzo trudne jest zbudowanie instrumentu, który takowego “zwierzaka” by nie posiadało.

Podumałam. Kumpel dał mi namiar na innego lutnika – Andrzeja Kuczkowskiego.
Pierwsza reakcja: “Jej, czy on nie zepsuje mi Jej? Tak mu się ręce trzęsą” ;)
Zostawiłam wiolonczelę u pana Andrzeja aż na 5 dni! To nie było dla mnie proste i chyba to, że 3 dni byłam w domu, jakoś pozwoliło mi nie myśleć co się z dzieje z moim instrumentem.

Piątego dnia pojechałam wieczorem do pana Andrzeja i spędziłam tam aż 1,5 godziny! Opowiedział mi nie tylko co zrobił (spiłował podstawek, obniżył struny), ale także o rodzajach drewna, o tym, że muzycy mają kilka dusz, a nie jedną, że “wilk” wcale nie musi pochodzić z sęków, które są na pudle (pan Andrzej ustawił mi wszystko tak, że zniknęły “wilki”, a ten który był “od zawsze” ukrył się gdzieś i mogę teraz grać E na stunie G!).
Powiedział, że C-kant wcale nie ogranicza dźwięku. Było tego tyyyleee, że nie wiem o czym napisać na początku!

Cena za swoją usługę była naprawdę zaskakująco niska. Po rozmowach z kilkoma osobami, wiem, że pan Więckowski, robi świetne smyczki, a pan Kuczkowski jest tym lutnikiem, którego jakość wykonania nie cierpi, pomimo niższych cen.

dla tonacji o brzmieniu dramatycznym

Kupienie strun było strzałem w 10! Oczywiście nie mogłam tego uczynić wcześniej, bo chciałam ogarnąć podstrunnicę, duszę, podstawek. Musiał też upłynąć  czas, by można było po prostu zarobić na kolejne zmiany. Jasne jest, że kupienie nowych strun nie spowoduje, że zaczniesz grać lepiej, ale na pewno usłyszysz więcej.
Na swoich Larsenach solo (A&D) i Spirocore Thomastik (wolfram G&C)  gram 1,5 tygodnia.  Brzmią naprawdę nieźle. Dwudźwięki pięknie stroją jest głośno i mięsiście.
W zależności jakie struny wybieramy oraz jaki instrument posiadamy, dajemy czas  na “uleżenie się” strunom, brzmieniu, instrumentowi. Jest to około 2 tygodnie do miesiąca.
Larseny są znane z tego, że bardzo dobrze trzymają strój a ich dźwięk jest klarowny-  potwierdzam. Nie zdarzyło mi się, że puściły strój na tyle, że musiałabym kręcić kołkami. Dźwięk natomiast odzywa się naprawdę szybko. Wszystko jest kompatybilne w 100%.

Tylko struny są nieco za wysoko. Wczoraj myślałam, że odpadną mi palce. Rozwiązania są różne, albo sama przesunę podstawek tak, żeby struny nieco opadły (przesunięcie podstawka wiąże się ze zmianą brzmienia instrumentu, pęknięciem struny a w gorszych przypadkach opadnięciem duszy). Mogę też spiłować podstawek, by obniżyć odległość między gryfem a strunami ( “spiłowanie” nie należy do czynności nie naruszających wszystkich wyżej opisanych elementów). Mogę też… pojechać znów do lutnika i on powinien to wszystko zrobić, swoją doświadczoną ręką.

No właśnie…i tutaj zaczynają się schody. Lutnik – lutnikowi nie równy. Jak to mawiają, “nie chodzi się ciągle do tego samego lekarza” … – no tak, ale który lekarz jest dobry dla Ciebie? Pan Michał – lutnik, którego swojego czasu nazwałam “Magikiem” zajął się niestety,  ciemną stroną czarowania, bo Jego magia przestały działać na Moją wiolkę.  Zmęczyło mnie to mocno. Nawet nie próbuję domyślać się jak mocno zmęczyło to Moją wiolkę.

Poprosiłam o telefon do nowego lutnika, wykonałam rozmowę i mam nadzieję, że jutro będzie dobrze. Oby tym razem,  lutnik wiedział,  jak poruszyć Jej duszę, by brzmiała jak nigdy przedtem.